Bij Verhuisdieren weten we: een baby zet alles op z’n kop. Ook voor dieren. Soms uit zich dat in onverwacht gedrag. Een kat die ineens het babybedje kiest voor een plasje of een hond die zichtbaar gespannen raakt. Dat kan schrikken zijn, zeker als je net je weg zoekt als kersverse ouder.
Maar we zien ook een andere kant. Dieren die tijdens een zwangerschap al meebewegen, nieuwsgierig worden, waken, troosten en later bijna vanzelf onderdeel zijn van het opgroeien van een kind. Met aandacht, begeleiding en realistische verwachtingen kan er iets heel moois ontstaan… Het verhaal van Dorian en Simon is daar een prachtig voorbeeld van.
Een gezin dat langzaam groeide
Dorian (34) en Simon (35) wonen samen met hun dieren: kat Baas (12), kat Triton (5), kat Midas (4) en hond Maya (4). Elk dier kwam op zijn eigen moment hun leven binnen, met een eigen karakter en een eigen rugzak. Baas is een kat met een duidelijke mening en een verleden dat sporen naliet. “Hij is ooit veel te jong bij zijn moeder weggehaald en heeft daarna bij verschillende mensen gewoond,” vertelt Dorian. Nachtelijke aanvallen op enkels en meer streken, maakten duidelijk dat hij moeite had met al die onrust. Pas toen Simon antikraak op een woonboot woonde met meer ruimte, kwam er bij Baas ook ruimte. “Hij sliep ineens gewoon rustig bij Simon in bed. Toen wisten we: dit heeft hij nodig.” Toen Dorian en Simon gingen samenwonen, hoorde Baas daar gewoon bij. Met al zijn charme… én zijn gebruiksaanwijzing. “Baas valt nog steeds wel eens enkels aan en heeft daarmee menig oppasser de stuipen op het lijf gejaagd.“
Triton kwam in 2020, midden in het eerste coronajaar, via vrijwilligerswerk op Lesbos. Ziek, verzwakt en met een oog dat uiteindelijk verwijderd moest worden. “Ik zag zijn verdrietige foto’s en voelde meteen: dit katje verdiend een plaatsje,” zegt Dorian. Midas volgde een jaar later op Mykonos, gevonden slapend in een plantenbak. “Ik wist gewoon dat hij bij ons hoorde. En hij bleek precies het maatje dat Triton nodig had. Ze zijn echt onafscheidelijk.”
En toen was daar Maya. Tijdens een vakantie in Mexico, zonder plan en zeker zonder intentie om een hond te adopteren. “Ik liep een opvang binnen en zei letterlijk: ‘Hé, die is leuk!’” Simon was in eerste instantie resoluut: geen hond. Drie dagen later was hij net zo verliefd. “Het heeft zo moeten zijn,” zegt Dorian nu.
Zwanger met dieren in huis
Toen Dorian zwanger werd, besloten ze vooral één ding niet te doen: alles omgooien. “We hebben geen grote aanpassingen gedaan. We wilden juist rust.” Af en toe speelden ze babygeluiden af via YouTube en legden een telefoon in de maxi-cosi, box of het bedje. “In het begin keken ze met zo’n scheef koppie, maar al snel boeide het ze eigenlijk niet meer.”
Vooral hond Maya en kat Triton bleken op de zwangerschap te reageren. Hond Maya werd beschermend en ging soms tussen Dorian en andere honden staan als die te dichtbij kwamen. Triton lag vaak spinnend op haar buik. “Dat stelde me gerust, vooral in het begin toen ik alles spannend vond. Ik stelde me dan voor dat hij positieve energie naar baby Maeve stuurde.” Baas bleef vooral Baas en leefde zijn eigen leven. Midas genoot van de extra dutjes en lag, zoals altijd, spinnend op of bij Dorian.
De eerste ontmoeting
In maart 2025 werd Maeve geboren. Nog voordat ze thuiskwam, hadden Dorian en Simon een klein maar doordacht plan. De hydrofiele doek waarmee Maeve in het ziekenhuis was schoongeveegd, gaven ze eerst aan de katten. Ook sokjes van Maeve werden ingewreven met de geur van de dieren. “Zodat zij hun eigen geur weer zouden herkennen en voelen: Maeve hoort bij ons.”
Hond Maya kwam na haar logeerpartij bij de vader van Dorian gewoon weer thuis zodra het kon en mocht gewoon bij hen op de slaapkamer blijven slapen. “Juist nu alles al zo anders was, wilden we haar niet ineens buitensluiten.” Dorian zat op bed met Maeve op schoot en Maya mocht rustig snuffelen. “Ik vond het doodeng, maar ze deed helemaal niks. Ze snuffelde even en ging daarna aan het voeteneind liggen.” De katten bepaalden hun eigen tempo. Ze hadden het huis en de tuin voor zichzelf en kwamen soms even kijken. Soms ook niet, en dat was helemaal goed.
Dieren en kleine kinderen vraagt ook om grenzen bewaken
Toch kwam er ook een moment dat liet zien hoe belangrijk alert blijven is. Maeve was negen maanden oud toen ze naar Maya kroop terwijl die met een botje bezig was. Maya schrok en liet met haar lichaamstaal duidelijk merken dat Maeve te dichtbij kwam. Ze raakte haar niet aan, maar Maeve schrok wél en begon te huilen. Voor Dorian en Simon was dat meteen een signaal om in te grijpen. “Hoe lief Maya ook is, dieren en kinderen zijn onvoorspelbaar,” zegt Dorian. “Dit was geen agressie, maar een duidelijke grens.”
Vanaf dat moment kwam Maeve niet meer in de buurt van botjes of eten. Niet omdat Maya onbetrouwbaar is, maar omdat het de verantwoordelijkheid van de ouders is om situaties te voorkomen. “Dit was echt een belangrijke les voor ons.”
Regels met ruimte
Ze hanteren weinig regels, maar wel duidelijke. De belangrijkste is dat de dieren nooit alleen worden gelaten met Maeve en dat niets wordt geforceerd. Nu Maeve groter is, verandert er langzaam iets. “Als ze slaapt en we de babyfoon aan hebben staan, komt Midas soms bij haar liggen. Dan voelt het veilig, omdat we erbij zijn en blijven kijken.”
Wat Dorian haar dochter wil meegeven
Voor Dorian is opgroeien met dieren meer dan gezelligheid. Ze wil dat Maeve leert lief te zijn voor alles om haar heen: mensen, dieren en de natuur. Dat dieren geen speelgoed zijn, dat je moet kijken en luisteren naar signalen en dat liefde altijd samen gaat met zorg en verantwoordelijkheid.
Twijfel over dieren en een baby
Dorian is daar eerlijk over. Niet elke situatie is hetzelfde. Een reactieve hond met een lastige geschiedenis vraagt iets anders dan een stabiel dier zoals Maya. Bij twijfel raadt ze altijd aan om een gedragsdeskundige te betrekken. Een dier adopteren tijdens een zwangerschap zou ze zelf niet doen. “Een baby is al een enorme verandering.” Maar dieren die er al zijn? “Die zijn familie. En familie geef je niet zomaar op.”
Ze adopteerden hun dieren met het idee dat ze misschien wel vijftien tot twintig jaar zouden blijven. Dat betekende ook ruimte maken voor een toekomst waarin kinderen en dieren samen zouden opgroeien. En nu voelt hun gezin compleet. Met kattenharen op de bank, speelgoed op de grond en een baby die opgroeit tussen dieren die haar al kenden vóórdat ze er was.
Een nieuw maatje voor jouw gezin?
Bij Verhuisdieren zoeken wij een match die bij jou past, zo matchen we alleen dieren waarbij de baasjes aangeven dat ze eventueel bij kleine kinderen zouden kunnen. Wil jij ook een hond of kat ook een tweede kans geven?
Maak ook een profiel aan op Verhuisdieren.nl en ontdek welke dieren bij jullie leven passen.