Hond Max en kind Noah groeien samen tevreden op

‘Max die doet zijn naam eer aan, want ik heb echt maximale inzet moeten tonen om hem het rustige thuis te geven dat hij zo nodig had', vertelt Veertje. 'Max was zeven maanden toen we hem adopteerden en kwam oorspronkelijk uit Griekenland. Veel was er niet bekend, behalve dat hij samen met een broertje gevonden was in een doos op straat. De stichting bracht hem over naar Nederland, waar hij een tijdje in een gastgezin zat. Ik was me er zeker van bewust dat ik de nogal belangrijke socialisatiefases met Max compleet gemist had, maar ik was verliefd en met een dosis liefde kom je een heel eind, leek me.’

Onzekere Max komt thuis

Al in de auto op weg naar huis bleek dat het uitdagend zou gaan worden met Max. Verwachting: enthousiaste hond achter in de auto, al luid blaffend en zich verheugend op zijn nieuwe thuis. Realiteit: een trillend hondje aan het voeteneinde. 'Eenmaal thuis bleef Max de eerste dagen maar aan een kant van de kamer, de rest was te spannend. Ook viel het op dat hij vaak angstig naar boven keek, alsof daar altijd gevaar dreigde. Misschien omdat hij lang in een kartonnen doos heeft gezeten als pup? Het is me nooit helemaal duidelijk geworden wat Max allemaal dwarszat.'



Wat uiteindelijk hielp? Eigenlijk gewoon leven. Het eindeloos blijven proberen. Elke wandeling werd steeds een stukje leuker. Elke enge kartonnen doos steeds een beetje minder eng (tip van Veertje: 'ik liet hem overal - op zijn eigen tijd - even rustig aan snuffelen'). Elke aanraking werd met iets meer enthousiasme beantwoord. En heel geleidelijk, bijna zonder dat ik het doorhad, werd Max zichzelf. Hij leerde van zijn hondenvrienden Vita en Ralf respectievelijk kwispelen en blaffen. 'En van mij leerde hij erop vertrouwen dat 'ie écht niet doodging van elke boosaardige ballon of moordlustige mand en liet heel langzaam, pootje voor pootje, alle spanning weer los.’

Drie dagen weg tijdens de geboorte

Uiteindelijk groeide Max uit tot een hartstikke stabiele viervoeter. Toen er een baby op komst bleek, maakte Veertje zich dus eigenlijk weinig zorgen. 'Je kunt je hand er natuurlijk nooit voor in het vuur steken, maar als er een hond was die ik vertrouwde, dan was het (inmiddels) Max. Achteraf gezien is het eigenlijk niet gek dat het niet zozeer "mis" ging met agressie, maar met zijn onzekerheid die er natuurlijk altijd nog een beetje zat...'

Want toen de baby geboren werd, liep Max weg. Uit de paniek en spanning die hij ongetwijfeld thuis gevoeld had, was hij uit de auto ontsnapt en daarna spoorloos. Honderden mensen gingen op pad om hem te zoeken. 'Drie héle lange dagen zat ik thuis met een verse baby op mijn arm en vol in de stress. Want hoe ging mijn bange Max het redden “in het wild”? Toch is het hem gelukt. Sterker nog: hij vond uit zichzelf de weg naar de tuin van mijn schoonouders, een dorp verderop. Waarschijnlijk door een geurspoor dat was uitgezet met een van zijn knuffels. Bizar knap! Bij thuiskomst heeft Max de eerste week héél veel geslapen en nog meer gegeten. En oh ja, en er was dus ineens een baby. Dat vond hij eigenlijk prima en accepteerde hij gelijk. Volgens mij was dat zijn minste zorg, haha. Hij was allang blij dat hij weer in z’n eigen mandje lag.’

Max en Noah groeien nu samen op

Sindsdien is er vooral harmonie en rust tussen - toch wel gigagrote hond - Max en - inmiddels niet meer zo heel kleine baby - Noah. Ze kabbelden samen rustig door de vroege fases heen: eerst was er, op wat gesnuffel na, weinig interesse in elkaar. Inmiddels is er meer interactie tussen de twee. 'Max is in Noah's ogen echt onderdeel van thuis. Er wordt regelmatig geknuffeld en minimaal 2x per dag wil hij Max zelf een "koekoek" geven - een snackmomentje dat Max natuurlijk met twee pootjes aangrijpt. Andersom accepteer Max het allemaal eigenlijk vanaf dag één - nou ja, ná de geboorte dus. Volgens mij is hij vooral blij met al het extra eten dat dagelijks van de tafel valt', lacht Veertje. 

Natuurlijk is er meer dan alleen extra snacks. Van elkaar leren Max en Noah ook veel. 'Voor een kind is het denk ik heel belangrijk dat ze de grenzen met dieren zo vroeg al kennen. De mand van Max is heilig en je kunt niet zomaar aan een staart of oor gaan zitten trekken. Aaien doe je zachtjes. En natuurlijk is er die onvoorwaardelijke liefde, die zowel kinderen als honden zo sterk kunnen voelen. Want als het avond is? Ja, dan krijgt Max van Noah natuurlijk óók gewoon dat welterusten-kusje.'

Ook een tweedekans hond adopteren?

Ontdek op Verhuisdieren.nl welke honden bij jullie (gezins)leven passen.

Maak je gratis zoekprofiel aan