Zonder adoptiehond Bo had het leven van chronisch zieke Fleur (25) er heel anders uitgezien

Voor Fleur is Bo veel meer dan een hond. Hij is haar ritme, haar veilige haven en soms zelfs haar anker op de zwaarste dagen. Tijdens de coronaperiode werd Fleur ernstig ziek. Sindsdien leeft ze met chronische pijnklachten, zware therapieën en een leven dat er totaal anders uitziet dan ze vroeger voor zich zag. Maar midden in dat alles kwam Bo. Een vrolijke kruising tussen een Tibetaanse terriër en een teckel, die eigenlijk vooral “te druk” werd gevonden.

En juist hij bleek precies op zijn plek te vallen bij Fleur en haar gezin.

Nog helemaal niet klaar voor een nieuw dier

Fleur vertelt dat haar gezin kort daarvoor hun katten was verloren. “Mijn zus en mijn vader wilden alweer graag een huisdier, heel graag een hond zelfs. Maar mijn moeder en ik waren daar totaal nog niet aan toe. We misten de katten nog enorm.”

Toch kwam Bo op hun pad. Een jong hondje uit Limburg, dat herplaatst werd omdat zijn baasje zijn energie niet aankon. “Hij zat bij een ouder vrouwtje in een klein huis. Ze vertelde dat hij nooit stilzat en vooral even de tuin werd uitgelaten. Eigenlijk was het gewoon te weinig voor hem.”

Het gezin van Fleur besloot tijdens een vakantie in Limburg toch kennis te gaan maken. “We zouden eigenlijk alleen gaan kijken,” lacht Fleur. “Maar die vrouw zei meteen: als jullie hem willen, dan hoop ik dat jullie hem ook direct meenemen.” Dat hadden ze totaal niet verwacht. “Maar toen keek ik hem aan en na goed overleg met de mevrouw, dacht ik alleen maar: ja, dit gaan we doen.”

Bo verhuisde mee naar een huis vol aandacht, ruimte en mensen die met hem wilden spelen, wandelen en kroelen. “En eigenlijk zagen we vrijwel meteen dat hij daardoor ook veel rustiger werd.”

“De rest van het gezin was sneller verliefd dan ik”

Toch duurde het voor Fleur iets langer voordat de echte band ontstond. “Ik vond hem lief, zoals ik alle honden lief vind. Maar ik miste onze katten ook nog heel erg. Het was niet direct liefde op het eerste gezicht.”

Dat veranderde onverwacht toen Fleur zelf ziek werd. “Ik kreeg een heftige buikgriep en lag echt ziek op bed. En toen kwam hij ineens heel bewust bij mij liggen.”

Vanaf dat moment veranderde er iets tussen hen. “Hij voelde mijn energie feilloos aan. Even zijn natte neus tegen mijn gezicht, even bewust tegen me aankruipen. In die periode is de echte band ontstaan.”

En achteraf begrijpt Fleur misschien ook wel waarom juist dát moment zo belangrijk werd. “Het is ergens jammer dat die band pas ontstond toen ik ziek was. Maar misschien moest het juist zo lopen.”

Bo bleek een natuurlijke zorghond

Bo was nooit echt gesocialiseerd. Hij kende nauwelijks andere honden en kinderen vond hij spannend. “Maar tegelijkertijd is hij zó gevoelig voor energie.”

Fleur werkt als verpleegkundige en nam Bo soms mee naar verschillende zorggroepen. “Psychiatrie, ouderen, verstandelijk gehandicapten… en hij paste zich volledig aan aan wat iemand nodig had.” Een kopje op een been. Even rustig kroelen. Stil naast iemand zitten. “Hij stelde zich echt op als een zorghond, zonder dat iemand hem dat ooit geleerd had.”

Volgens Fleur onderschatten mensen soms hoeveel dieren kunnen betekenen. “Je zag mensen letterlijk ontspannen. Even ontsnappen aan dagelijks lijden. Even lachen. Dat is zó bijzonder.”

“Toen ik zelf heel ziek werd, was daar echt Bo’tje”

Tijdens de coronapandemie verslechterde Fleur’s gezondheid ernstig. Ze bleek Gastroparesis te hebben, een ziekte waarbij je maagspieren niet goed werken. De start van een periode vol ziekenhuizen, neuszondes en nu een PEJ-sonde (een sonde aan het begin van je darm). Vooral een periode van heel veel onduidelijkheid, heel veel doktersafspraken en heel veel pijn.

In de coronaperiodes werkten Fleur’s ouders als hulpverleners veel buitenshuis, terwijl Fleur thuis nauwelijks nog kon lopen van de pijn. “Als je zoveel pijn hebt, ga je jezelf afsluiten. Je trekt je terug. Niemand mocht langskomen door corona, dus dat werd eigenlijk steeds makkelijker. Maar Bo bleef. “Als ik merk dat ik in dat patroon val en niemand meer om me heen wil hebben, dan mag Bo altijd bij me zijn.” Hij kruipt dan dicht tegen haar aan. Legt zijn kop op haar neer. Controleert even hoe het gaat. “Soms doet hij zijn oren helemaal naar voren voor zijn gezicht. Dat is echt het liefste gezicht ooit.”

Volgens Fleur voelt hij precies aan wanneer ze hem nodig heeft. “Op betere dagen zorgt hij dat ik ritme houd. Dan wil hij naar buiten, spelen, snuffelen. En op slechte dagen trekt hij me juist weer een beetje terug naar mezelf.”

Bo is echt een anker

Fleur hoeft niet lang na te denken over wat Bo voor haar betekent. “Ik zeg altijd: Bo is echt mijn anker.” Op zware dagen helpt hij letterlijk haar lichaam tot rust komen. “Door pijn en stress zit mijn hartslag vaak constant boven de 130. Soms komt hij dan gewoon bovenop me liggen na een zware therapiedag. Dan voel ik mijn lichaam langzaam rustiger worden." Maar misschien nog belangrijker: hij stelt geen moeilijke vragen. “Hij vindt alles gewoon oké. Hij is gewoon lief en bij je. En soms is dat het enige wat ik aankan.”

Chronisch ziek zijn betekent voor Fleur ook rouwen om een leven dat anders liep dan gehoopt. “Je ziet leeftijdsgenoten werken, reizen, relaties opbouwen, hun eigen leven starten. En ondertussen zit jij vooral bezig te zijn met therapieën, artsen en overleven.”

Juist dan maakt Bo het verschil. “Hij trekt me er echt doorheen op de zwaarste dagen.”

“Hij heeft soms de zwaarste baan van de wereld”

Inmiddels hebben Fleur en Bo hun eigen vaste routines samen. Hij is altijd dichtbij. “Hij lag bijvoorbeeld naast me op de momenten dat eten niet meer lukte.” En hoewel hij inmiddels best een beetje heeft geleerd dat er soms een hapje voor hem afvalt, vindt Fleur dat stiekem vooral grappig. “Hij bedelt nu wel een beetje ja,” lacht ze.

Op mooie dagen gaan ze samen even naar buiten. Speeltje mee. Snuffelen. Zonnestralen pakken. Daarna weer samen op de bank. “Soms lijkt het alsof hij de zwaarste baan van de wereld heeft,” zegt Fleur lachend. “Dan slaapt hij de hele dag van al dat zorgen.”

Maar missen kunnen ze elkaar absoluut niet: “Als ik een keer naar therapie of een afspraak moet, kijkt hij me echt aan van: huh? Wij bleven toch gewoon altijd samen?”

Kijk naar wat dieren kunnen betekenen

Fleur hoopt dat er in de toekomst veel meer aandacht komt voor de impact die dieren kunnen hebben bij ziekte en mentale gezondheid.

“Ik heb het gezien als verpleegkundige én als patiënt. Dieren kunnen echt verschil maken.”

Volgens haar herkennen veel chronisch zieke mensen dit gevoel meteen. “Ik weet zeker dat er mensen zijn die dit lezen en denken: zonder mijn dier had ik dit echt niet getrokken.” Bo kwam uit een gezin waar hij niet op zijn plek zat. Fleur had hem harder nodig dan ze ooit had verwacht. “Zo vind je elkaar en versterk je elkaar.”

En hoewel Bo soms dramatisch doet bij een zijn eigen kwaaltjes, hij soms slecht luistert dankzij zijn Tibetaanse terriër en teckel-genen én zichzelf ontzettend zielig vindt bij ‘mannengriep’, is hij boven alles haar beste vriend.

“De band tussen ons… die breekt niemand.”

Ook op zoek naar een maatje dat je door moeilijke periodes heen helpt?

Voor Fleur is Bo veel meer dan alleen een huisdier. Een echte steun in pittige tijden, een maatje. Natuurlijk lost een dier niet alles op en een huisdier vraagt ook tijd, geduld en goede zorg. Maar soms kan die warme aanwezigheid van een hond of kat nét het verschil maken tussen alleen overleven en weer kleine lichtpuntjes voelen.

Denk jij erover na om een hond of kat te adopteren, maar twijfel je vanwege mentale of lichamelijke klachten? Op Verhuisdieren wachten veel dieren op een rustig, liefdevol thuis.