Harrie

Ik werk samen met een stichting in Turkije. Ik foster hondjes hier in Nederland. Harrie is een hondje die ik persoonlijk al ruim 3 jaar ken. Het is een hondje met een zwaar verwaarloosd verleden. Ik heb zelf ruim 15 jaar in Turkije gewoond. Toen ik na 12 jaar van woning veranderde kwam ik bij Harrie in de buurt te wonen. Hij zat op een stuk grond (dat eigendom was vd overheid) vast aan een dikke ketting van ongeveer 2 meter, dag en nacht. Hij werd nooit uitgelaten, los gehaald of aandacht gegeven door wie dan ook. In Turkije wordt het onder de zon in de zomer wel 50 plus graden. Harrie had een kleine houten barrok dat gemaakt was van houten planken met grote kieren er tussen. In de zomer stond hij onder de felle hete zon. Dit was nog eens niet het ergste. Hij had zelden toegang tot water, laat staan vers water. Ik leerde hem kennen in de zomer en er stond een vieze emmer bij hem waar in de bodem modder en schimmel zat. Ik heb hiet nog een video van. Ik ging naar huis om een schoon emmer water voor hem te halen. Ik heb een hond nog nooit 10 minuten lang water zien drinken. In de winter kan het in dit deel van Turkije in de nacht zakken tot ongeveer max -5. Daar zat Harrie, of het nu regende, stormde of ijskoud was. Geen droog plekje om te schuilen. Ik had een groot blauw zeil gekocht en om zijn barrak gewikkeld zodat hij op zijn minst een droog plekje had. Ik gaf hem dagelijks te eten. In al die jaren dat ik hem te eten gaf, heb ik misschien een keer of 10 gezien dat er etensresten of oud brood bij hem lang. Ik vroeg aan de eigenaar waarom hij daar was vastgebonden en niet in hun tuin. Hij zei dat hij stinkt en dat ze hem daarom niet in de tuin wilden hebben. Ik vroeg of ik hem mocht hebben. Hij zei nee omdat hij en zijn kinderen van hem houden. Ik vroeg of ik hem te eten mocht geven. Hij antwoordde daarop ja. En zo begon mijn relatie met Harrie.