Bronwyn Wainwright

Omdat we zijn opgegroeid met honden in ons gezin – zowel toen mijn man Stuart en ik kinderen waren als toen we trouwden – begrijpen we hoeveel aandacht, betrokkenheid, liefde en inspanning honden nodig hebben om gelukkig te leven in een gezin.

Tien jaar geleden zijn we met onze twee adoptiehonden, Pumpkin en Cashew, en onze eerste zoon naar Nederland verhuisd. Cashew is in 2019 overleden, voordat onze tweede zoon werd geboren.

Drie jaar geleden is Pumpkin vredig overleden. Het was hartverscheurend om afscheid van hem te nemen, en ook voor onze zoons. Onze jongste (bijna 8 jaar) heeft maandenlang elke nacht gehuild en heeft het nog steeds over hem als zijn beste vriend. We hebben gewacht met het verwelkomen van een nieuw harig gezinslid tot we genoeg tijd en aandacht voor haar hebben. In ons pleeggezin zou een hond omringd worden door liefde, aandacht, training en drie tot vijf keer per dag wandelen, afhankelijk van haar energiebehoefte.

In eerste instantie zal er altijd iemand thuis zijn voor de hond – ik werk twee dagen per week als docent Engels op een basisschool. Mijn man, Stuart, werkt 2-3 dagen per week op kantoor en thuis wanneer ik lesgeef.

We wonen in een prachtig dorp, Abcoude, met een tuin en volop natuur waar een hond kan spelen en trainen.

Hoewel onze hond is overleden, genieten we nog steeds elke dag van wandelen. 's Ochtends wandelen mijn man en ik een half uur nadat we de kinderen naar school hebben gebracht. Tijdens de lunchpauze wandelen we samen tot wel een uur en we zouden het geweldig vinden als een hond met ons mee zou gaan.