Ayla

Ayla is al 6 jaar lang alleen met mij geweest. Hierdoor is ze erg gehecht geraakt aan mij en aan haar vertrouwde situatie. Sinds de komst van de baby heeft ze het hier heel moeilijk mee. Ze is erg zenuwachtig en gestrest rondom de baby en helaas wordt dit steeds heftiger. Dit maakt dat het onveilig wordt voor de baby.

Dit is dan ook de reden waarom ik met heel veel pijn in mijn hart op zoek ben naar een nieuwe thuis voor haar. Als dit probleem er niet was geweest, zou Ayla absoluut niet weg hoeven. Ze is namelijk écht een ontzettend lieve hond.

Ik heb de afgelopen tijd alles geprobeerd om haar op een rustige manier te laten wennen aan de baby en de nieuwe situatie. Zo heb ik:

* haar laten snuffelen aan de kleding en pampers van de baby;
* haar laten wennen aan alle babyspullen voordat de baby er was;
* bewust met Ayla bezig geweest terwijl de baby wakker was;
* rustig gedrag steeds beloond met mijn stem, snoepjes en extra knuffels;
* aan bezoek gevraagd om Ayla eerst aandacht te geven en te knuffelen voordat ze naar de baby gingen;
* en toen ik merkte dat het niet werkte, ben ik opnieuw helemaal vanaf nul begonnen.
* ⁠adviezen en tips van andere toegepast.

Ondanks al deze inspanningen blijft Ayla veel stress ervaren. Ik merk ook dat het voor mij als mama steeds moeilijker wordt.
Ook de dagdagelijkse wandelingen maken is met een baby alleen niet altijd haalbaar. Hierdoor geraakt ze ook haar energie niet kwijt. Dit zal ook wel voor de situatie zorgen die er is.

Ik wil absoluut niet dat Ayla zich tekortgedaan voelt of dat haar stress nog verder oploopt. Daarom probeer ik nu, hoe ontzettend moeilijk dit ook voor mij is, naar haar welzijn te kijken en een thuis te vinden waar ze weer rust, stabiliteit en voldoende aandacht kan krijgen.

Persoonlijk ben ik daarom geen voorstander van een adoptiegezin met een baby of hele jonge kinderen.