Zwerfhond adopteren gedoe? Vrolijke Verhuishond Ollie bewijst het tegendeel!

Sommige mensen denken bij een buitenlandse adoptiehond meteen aan een hond met een rugzak vol trauma's. Een hond die angstig is, moeilijk kan wennen of veel gedragsproblemen heeft. Maar Verhuishond Ollie, geadopteerd door Stef Brauers (30) en Milou Ottink (34) uit Utrecht, bewijst elke dag opnieuw het tegendeel. Hij ziet er uit als een knappe rashond en heeft maar één doel in het leven ‘Wildvreemden verleiden tot een aai over zijn buik’.

"We wilden geen rashond, maar een hond die écht bij ons paste."

Stef en Milou wilden al langere tijd een hond adopteren. Eén ding wisten ze wel zeker: het zou geen pup van een fokker worden. "Er zijn al genoeg honden op de wereld die een nieuw thuis zoeken. Daarom voelde het voor ons niet goed om een pup bij een fokker te kopen."

Omdat het hun eerste hond zou worden, wilden ze niets overhaasten. "We wilden niet over één nacht ijs gaan. We hebben echt rustig gezocht naar een hond die bij ons zou passen."

Van straathond op Corfu naar gastgezin in Nederland

Zo kwamen ze uiteindelijk Oliver tegen, zoals Ollie toen nog heette. "Hij was als pup samen met zijn broertjes en zusjes gevonden al zwervend op straat op Corfu. Vrijwel alle pups mochten al snel naar Nederland, waar ze via gastgezinnen werden geadopteerd. Voor Oliver leek dat niet nodig. Hij kreeg een thuis op Corfu, waarschijnlijk bij een expat." Dat geluk bleek helaas van korte duur. "Ongeveer een jaar later kwam hij toch weer in het asiel terecht. Toen dacht de stichting: eigenlijk wonen al zijn broertjes en zusjes inmiddels in Nederland, laten we voor Oliver ook daar een fijn thuis zoeken."

Zo kwam hij alsnog naar Nederland. Niet meer als pup, maar inmiddels als puber. "Hij belandde in een ontzettend lief gastgezin, waar ze al snel helemaal verliefd op hem werden."

Verliefd vanaf de eerste ontmoeting

Toen Stef en Milou kennismaakten met Ollie, voelde het meteen goed. "Er kwamen heel veel reacties op Oliver via Verhuisdieren, maar het gastgezin vond het stiekem ook wel heel fijn dat wij vlakbij woonden. Ze waren in die korte tijd zo aan hem gehecht geraakt dat ze hem graag wilden blijven zien." Dat contact is er nog steeds.

Omdat Ollie hun eerste hond was, besloten Stef en Milou zich goed voor te bereiden. "Omdat het onze eerste hond was, vonden we het best spannend. We wilden het echt goed doen."

Ze lazen zich daarom uitgebreid in. "We hebben bijvoorbeeld het boek Hondjes van Goud van Verhuisdieren gekocht en helemaal gelezen. Dat gaf ons veel inzicht in hoe een buitenlandse adoptiehond zich kan voelen en hoe je hem het beste kunt begeleiden. Daar hebben we echt veel aan gehad."

Alles stap voor stap opbouwen

Stef en Milou probeerden Ollie niet te overladen met nieuwe indrukken, maar gaven hem rustig de tijd om aan zijn nieuwe leven te wennen. "We hebben alles heel rustig opgebouwd. Eerst kleine wandelingetjes, daarna eens ergens op bezoek, later een dagje weg. Zelfs onze vrienden vertelden we in de eerste weken dat ze nog even moesten wachten met een bezoekje."

Ook nieuwe uitdagingen pakten ze stap voor stap aan. "Inmiddels gaat hij zonder problemen een week mee kamperen in een tent. Ook de bakfiets hebben we rustig geoefend. Eerst heel kort, met veel belonen, en steeds een stukje verder. We proberen hem nieuwe dingen altijd op een positieve manier te laten ontdekken." Maar we hebben ook wel echt heel veel geluk met Ollie en hij leert super snel!

Een echte mensenhond

Hoewel Stef en Milou zich goed hadden voorbereid op een buitenlandse adoptiehond, bleek Ollie uiteindelijk op veel vlakken heel anders dan ze vooraf hadden verwacht. Op een positieve manier!

"Het allergrappigste aan Ollie is dat hij echt een enorme mensenhond is. Natuurlijk is hij dol op de mensen die hij kent, maar nieuwe mensen zijn voor hem eigenlijk nóg interessanter. Zodra er bezoek komt of hij buiten iemand ziet, gaat hij meteen proberen oogcontact te maken. En als dat eenmaal lukt, is het eigenlijk al gebeurd. Dan ploft hij op zijn rug en geeft hij zich helemaal over, alsof hij wil zeggen: 'Kom maar, mijn buik wacht op je.' Hij doet echt alles voor een beetje aandacht."

Die liefde voor mensen zorgt regelmatig voor grappige situaties. "Als iemand hem op een terras een keer geaaid heeft, onthoudt hij dat gewoon. De volgende keer dat we daar langs lopen, gaat hij vol in de ankers. Hij wil per se naar dat terras, want daar zitten blijkbaar mensen die hem aaien. Soms moet ik hem echt meetrekken omdat ik gewoon ergens naartoe moet, bijvoorbeeld naar mijn werk. Dan voel ik me altijd de gemene baas, terwijl iedereen op het terras denkt: 'Ach, laat dat lieve hondje toch even komen.' En eerlijk gezegd snap ik ze ook wel..."

Spaanse casanova

Niet alleen op terrasjes weet Ollie de aandacht te trekken. "Ollie is een echte Casanova. Nadat hij weer eens uitgebreid geaaid werd door drie meiden op een terras, kwam één van hen achter ons aan rennen om haar telefoonnummer te geven. Voor als we ooit een oppas nodig hadden. Ollie heeft in minder dan een jaar tijd al drie telefoonnummers geregeld op deze manier."

Dat talent bleek zelfs op vakantie niet ineens verdwenen vertelt Stef. "Laatst was ik met vrienden op vakantie in Spanje en gingen we op een druk plein de WK-finale kijken. Van tevoren dacht ik nog: oei, gaat dat wel goed met zoveel mensen? Maar Ollie vond het helemaal geweldig. We vonden een lekker rustig plekje achteraan en de hele avond zat hij om zich heen te kijken, op zoek naar oogcontact met alle Spanjaarden. En zodra iemand ook maar één blik zijn kant op wierp, was het raak. Dan rolde hij meteen op zijn rug en keek hij je aan alsof hij wilde zeggen: 'Mijn buik mag best geaaid worden hoor.’ Ondanks dat de WK finale heel spannend was, lukte het Ollie om zelfs de Spanjaarden hun aandacht van de wedstrijd af te halen.

Hij doorbreekt ieder stereotype

Volgens Stef is dat precies waarom Ollie zo'n mooi voorbeeld is van hoe verschillend buitenlandse adoptiehonden kunnen zijn. "Wat ik ook zo mooi vind aan Ollie, is dat hij een beetje het stereotype van de buitenlandse adoptiehond doorbreekt. Hij is rustig, ontzettend sociaal, blaft weinig en vindt eigenlijk iedereen leuk." Regelmatig krijgen ze dan ook dezelfde vraag. "Dan vragen mensen wat voor ras het is. En dan vind ik het juist leuk om te zeggen: 'Nee hoor, het is gewoon een adoptiehondje uit Griekenland.' We hebben hem als puber geadopteerd en hij is echt uitgegroeid tot de liefste hond die je je kunt wensen."

Toch zien Stef en Milou ook waar dat beeld vandaan komt. "Er wordt soms gedaan alsof elke adoptiehond niet meer op te voeden is of allerlei trauma's heeft. Maar adoptiehonden zijn niet over één kam te scheren. Elke hond is verschillend en er bestaat niet zoiets als 'de buitenlandse adoptiehond'."

Twijfel je over adopteren?

Voor mensen die twijfelen of een buitenlandse adoptiehond wel bij hen past, heeft Stef nog een laatste advies. "Ga op bezoek bij een gastgezin en kijk eerlijk of het hondje bij je past. Wanneer het geen match is, hoef je je daar niet voor te schamen. Het is juist beter voor de hond én voor jou dat hij een baasje vindt waarbij hij echt op zijn plek is."

"Wij hebben gemerkt hoe belangrijk een goede match is. Neem de tijd, stel vragen en bereid je goed voor. Dan kan een buitenlandse adoptiehond je leven op een manier verrijken die je vooraf misschien niet eens had kunnen bedenken."

Voor Stef en Milou is één ding in ieder geval zeker: met Ollie haalden ze niet alleen een hond in huis, maar ook een vrolijke allemansvriend die iedere dag opnieuw bewijst dat ook zwerfdieren een héél happy thuis kunnen vinden.

Wil jij ook een dier adopteren bij Verhuisdieren?