Featured

Hope's Blog, het dagboek van een straathond

door Ulrike Meder en Nienke Oort – Hondenexpert – 12-09-2018

Vanaf deze maand starten we met een nieuwe blog. Dit keer van een heel bijzondere blogster: Hope, een rescuehondje uit Roemenië. Zij heeft de mazzel gehad gered te zijn door niemand minder dan onze eigen Ulrike Meder, hondengedragsdeskundige. Hope gaat ons vertellen hoe zij de verhuizing naar Nederland heeft ervaren en hoe zij omgaat met alle uitdagingen in deze voor haar andere cultuur!

“Hai, ik ben Hope en ik kom uit Roemenië. Met mijn enorme oren word ik ook wel eens verward met een vleermuis, maar ik ben echt een hond! Ik ben pas één jaar oud, maar heb al zo veel te vertellen!

Laat ik beginnen met mijn herkomst. Waar ik vandaan kom, gaan ze heel anders om met honden dan hier in Nederland. Bij ons leven honden buiten, we zijn er om het erf te bewaken. En dat vinden we ook leuk! We zijn blij met deze taak, dan hebben we iets te doen. We blaffen er dan ook op los! Waf waf waf!!!!

Het leven van een straathond Verhuisdieren

Echter, enkele jaren geleden, toen het communisme in Roemenië beëindigd werd, besloten veel mensen van het platteland naar de stad te trekken. Wij, de erfhonden, werden aan ons lot overgelaten. We moesten maar zien hoe we overleefden. Omdat we op zoek gingen naar eten, werden we verguisd en verjaagd door de achtergebleven bewoners. We zijn dus eigenlijk best heel bang voor mensen. Zij zijn vaak helemaal niet aardig voor ons!

Voortplanting straathonden

Voortplanting bij straathonden

Er werd natuurlijk ook niet meer voor ons gezorgd. Veel van ons werden ziek en niet meer gecastreerd. Gevolg? Heel veel puppies! Wist je dat twee ongecastreerde honden binnen zes jaar voor ongeveer 67.000 puppies kunnen zorgen? Dat zijn er heel veel! Daarbij doen de meeste baasjes hun honden gewoon weg als ze vijf jaar zijn. Dan zijn we ‘oud’, zeggen ze en niet goed meer in ons werk. De oude honden worden dan ook gewoon op straat gezet. Zo is Roemenië een land van zwerfhonden geworden. 

Goed, dan mijn verhaal. Alleen ik weet waar ik precies ben geboren en wat er met mijn moeder en broertjes en zusjes is gebeurd. Ik werd als klein pupje, helemaal alleen, gezien in het bos, naast Smeura, het allergrootste asiel ter wereld! Ze kunnen daar wel 10.000 honden opvangen. Je kunt dus wel nagaan dat ik daar liever niet wilde wonen, hoe alleen ik mij ook voelde. 

Ulrike en haar collega Tom zag mij springen met mijn grote oren en besloten te kijken of ze mij konden vangen. Ik was nog zo klein! Maar ja, ik was als de dood van mensen! Om mijn vertrouwen te winnen, ging Tom op zijn buik liggen. Zo maakte hij zich klein voor mij. Ik kwam dichterbij maar was op mijn hoede. Toch wist hij mij te vangen en ik beet hem als dank in zijn vinger! Was hij nu helemaal betoeterd! Ik wist toen natuurlijk nog niet dat zij het beste met mij voor hadden. Ik was bang dat ze mij in dat grote opvangcentrum zouden opsluiten!

Hope's Blog Verhuisdieren

Opgroeien zonder trauma

Ze besloten dat ik nog alle kans had om zonder trauma’s op te groeien en een stabiele, zelfverzekerde hond zou kunnen worden. Ze gaven mij de naam Hope, niet alleen voor mij, maar voor al die straathonden in Roemenië. 

Ik heb even in een lief gastgezin in Roemenië gezeten tot mijn inentingen, die enge prikken, waren ingewerkt en het veilig voor mij was om te reizen. Daar ging ik: op naar het onbekende! Ik vond het allemaal doodeng. 

De overgang van mijn thuisland naar de liefdevolle roedel van Ulrike, ze heeft nog twee honden; Malibu en Lily Fee, was niet makkelijk. Ondanks dat ik ontzettend blij ben, zit elke dag nog altijd vol met uitdagingen. Onze cultuurverschillen zorgen nog regelmatig voor misverstanden en daar wil ik jullie graag meer over vertellen…”

ILLUSTRATIES: MARIANNE FELIX

Hope's blog als leidraad!
Heb jij ook een hondje uit het buitenland of overweeg je er eentje te adopteren? Volg dan de blog van Hope, met elke maand een nieuw avontuur. Het zal je helpen de hond en zijn gedrag beter te begrijpen en dat zal leiden tot een betere band tussen jou en je dier!